Aby tworzyć kabaret, nie trzeba być wcale śmiesznym na weselach – mówi Maciek Wiśniewski, współtwórca kabaretu OTOoni oraz improwizacyjnego KWIKu. – Trzeba czuć, co może rozbawić publiczność. To samo robią jednak kabareciarze których znamy z telewizji. Co więc różni wrocławskie kabarety od telewizyjnych? Przede wszystkim to, że ich występ jest całkowicie zaimprowizowany. Nie ma scenariusza, powtarzalnych kwestii. Nie usłyszymy też już ponownie żadnej z odegranych scenek.
We Wrocławiu improwizacyjna scena kabaretowa zdobywa coraz większą popularność i uznanie. Tutaj powstała jedną z najlepszych grup – Kameralna Wielka Improwizacja Kabaretowa, czyli KWIK - która dała początek improwizowanym spotkaniom kabaretowych i zaczęła tłumnie gromadzić zaśmiewającą się do rozpuku publiczność.
To co pokazujemy, to jest totalny „spontan” – tłumaczy Wiśnia. – Trzymamy się jedynie pewnych zasad. Nie przygotowujemy tekstów w domu. Na próbach „ogrywamy” jedynie scenki na zasadach na jakich później są przedstawiane publiczności – tak aby podczas występu każdy z aktorów dobrze je znał, aby trzymać w ryzach scenkę. W innym wypadku mógłby być niewypał, a nie śmiech.
Z improwizacją jest trochę tak, jak z randką w ciemno – naprawdę jest „w ciemno”, osoba zgadująca nie wie, kogo wybiera. Mamy na przykład taką scenkę, która nazywa się Konferencja prasowa, opowiada Maciek. – Jeden z aktorów jest gospodarzem konferencji prasowej lecz nie wie w jaką konkretnie osobę publiczną się wciela. To publiczność decyduje, kogo chce zobaczyć, a naprowadzić mogą go na to pytania innych kabareciarzy. Gdyby to było zaaranżowane – nie byłoby wcale śmieszne! Śmieszność bierze się z niespodzianki – tak samo dla nas, aktorów, na scenie, jak i dla publiczności. My sami jesteśmy zaskakiwani kreacjami naszych kumpli na scenie, co zresztą widać podczas występów.
Być może dlatego czasami scenki sięgają granicy „dobrego smaku”. Czasami trudno jest odciąć się od przekleństw – opowiada Wiśnia. Jednak improwizatorzy prędko wracają do błyskotliwego dowcipu. To jest po prostu większe wyzwanie, niż proste dodawanie przekleństw, uważa Maciek. – Nie warto iść po linii najmniejszego oporu. A taka „brudna” pointa, tzw. „gruz” jest wszędzie, w telewizji, na festiwalach.
I choć od września ubiegłego roku we Wrocławiu wyrosło dużo imprez kabaretowych, to KWIK jest zdecydowanie jedną z największych i najbardziej popularnych, nie wliczając w ten rachunek kabaretów z telewizji. Właśnie dzięki improwizacjom zwiększa się świadomość, że istnieją jeszcze inne kabarety, dostępne na żywo, w naszym mieście.
Scena improwizacyjna w Polsce jest bardzo zróżnicowana – opowiada Wiśnia. W Krakowie działa grupa Ad Hoc, w Warszawie Klancyk. Najstarsza i bardzo dobra grupa pochodzi z Trójmiasta, to W Gorącej Wodzie Kompani. Wszystkie KWIK gościł we Wrocławiu na bitwach improwizacyjnych. Łączy je przede wszystkim to, że ludzie przychodzą po nową niesamowitą dawkę rozrywki.
We Wrocławiu wszystko zaczęło się już niemal pięć lat temu, na pewnej imprezie sylwestrowej. Improwizowanie szło tak dobrze, że ja na przykład potrafiłem nawet grać na gitarze- wspomina Wiśnia. – Niestety na drugi dzień ta magicznie nabyta zdolność zanikła.
Kilka miesięcy później współtwórcy kabaretów Kabaretu Nic nie szkodzi i OTOoni, zaimprowizowali kilka skeczy dla znajomych, co okazało się tak dobrą zabawą, że wkrótce zorganizowali występy w studenckim klubie Bajer na Wittigowie. Następnie przenieśli się do większego klubu Ośrodek przy Teatrze Muzycznym Capitol, a gdy i tam sala pękała w szwach przyjął ich pod swój dach ośrodek Firlej, słynny przyczółek wrocławskiej awangardy i wszelakich działań artystycznych. Tam też od kilku lat z powodzeniem bawią ponad dwustuosobową publiczność i jak mówią – jest to dla nich zaszczyt i ogromna radość.
Czy spotykają się też prywatnie? Jedyną znaną mi sporą grupą, która spotykała się prywatnie było jedenastu apostołów- śmieje się Wiśnia. – Ciężko spotkać się prywatnie w dziewięć osób, lecz oczywiście utrzymujemy bliską znajomość, spotykamy się w „podgrupach”. Poza tym znamy się dobrze od wielu lat, przyjaźnimy się nawet od szkoły podstawowej, są różne związki i dużo zazębiających się historii. Ja swoją żonę też podrywałem na kabaret. A poznałem ją na wyjeździe klasowym z kumplami z kabaretu. Ta nasza „kabaretowa moda na sukces” trwa od 2003 roku, gdy odbył się pierwszy występ kabaretu OTOoni, który aktualnie współtworzy KWIK – podlicza Maciek.
W ciągu ostatniego roku wokół KWIKa utworzyła się społeczność, która z niecierpliwością wyczekuje każdego kolejnego spotkania. Klub Firlej zaczął pękać w szwach, a kabareciarze starają się zapewniać swojej publiczności rozrywkę nie tylko raz w miesiącu. Dlatego z inicjatywy współtwórców KWIKa powstały Kabaretowe Pojedynki Improwizacyjne Oko w Oko oraz Improkracja. Niedługo pojawi się też Comedy show.
Kończy się zatem epoka KWIKA. W najbliższą niedzielę ostatnie spotkanie z kabareciarzami w krawatach, którzy w każdej chwili są w stanie sypnąć żartem „z rękawa”, „kapelusza”, czy choćby „wyssać go z palca”. Jak mówią: występy dzięki bezpośredniemu kontaktowi widzów z aktorami mają kameralny klimat, a dzięki pomysłom jakie na tej drodze powstają stają się wielkie. To właśnie Kameralna Wielka Improwizacja Kabaretowa.
Fanów zapraszamy 22 kwietnia do Firleja o godz. 19.00. Bilety 12 zł. Do nabycia w BlueBarCafe na pl.Solnym i w dzień występu w klubie Firlej.
Ze współtwórcą grupy improwizacyjnej KWIK oraz organizatorem comiesięcznych spotkań improwizacyjnych Oko w Oko, Maćkiem „Wiśnią” Wiśniewskim rozmawiała Kinga Rękawiczna.
Zobacz galerię zdjęć z występu KWIK. Fot. Jarosław Jakubczak
